Αφηρημένη γλυπτική (εργασία σε εξέλιξη)

(από την Ματίνα, για την ομάδα της Αφηρημένης τέχνης)

Η αφηρημένη γλυπτική, περισσότερο από κάθε άλλη έκφραση αφηρημένης τέχνης, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη μια την θεωρία της τέχνης και την φιλοσοφική αναζήτηση και τοποθέτηση του κάθε καλλιτέχνη. Όταν αναφερόμαστε σε αφηρημένα γλυπτά, η εξερεύνηση των πολλαπλών ερμηνειών και αναγνώσεων μας καθιστά αδύναμους εάν δεν έχουμε υπόψη μας της θεωρητική προσέγγιση των έργων.

Η έννοια της «γλυπτικής» ή της «αφηρημένης γλυπτικής» έχει γίνει πλέον ιδιαίτερα πολύπλοκη με νέες μορφές τέχνης να αναπτύσσονται και να αμφισβητούν παλιότερες και πιο κλασικές. Όπως για παράδειγμα η αφηρημένη γλυπτική έδωσε τη θέση της στη μινιμαλιστική τέχνη και στη συνέχεια η μινιμαλιστική τέχνη στην εννοιολογική αποδεικνύοντας ότι η θεωρία πίσω από την καλλιτεχνική πρακτική ανοίγει το δρόμο στην τέχνη του μέλλοντος.

πηγή Από την αφηρημένη γλυπτική στις νέες μορφές τέχνης - Art Magazine

 

Donald Judd

Ένας από τους καλλιτέχνες της αφηρημένης γλυπτικής ήταν ο Αμερικανός καλλιτέχνης Donald Judd (1928- 1994). Στα έργα του, o Judd αναζητούσε την καθαρότητα των κατασκευασμένων αντικειμένων και του χώρου τα οποία αυτά δημιουργούσαν. O Judd δεν ήταν απλώς καλλιτέχνης αλλά και ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς γράφοντας τεχνοκριτικές σε μεγάλα αμερικανικά περιοδικά τέχνης από το 1959. 

Για τοn Judd η τέχνη δεν οφείλει να αντιπροσωπεύσει τίποτα, πρέπει να σταθεί μόνη της και απλά να υπάρχει. Έτσι, ακoλουθώντας στην καλλιτεχνική του πρακτική την δική του αισθητική προσπαθεί να βρει μέσα στα έργα του καθαρές, δυνατές και απόλυτες φόρμες που έρχονται σε αντίθεση με το ψεύδος.

Το πρόβλημα για τοn Judd είναι ότι τα μοντέρνα έργα τονίζουν κυρίως τις σχέσεις των τμημάτων που ενυπάρχουν μέσα σε μια σύνθεση και όχι στο σχήμα με ενώνει το όλον πράγμα που αναπόφευκτα οδηγεί σε μια ψευδαισθητική αντίληψη. Ο ίδιος τόσο για τα έργα του όσο και για έργα άλλων καλλιτεχνών της εποχής του αποφεύγει να χρησιμοποιήσει έννοιες όπως «ζωγραφική», «γλυπτική» ή «γλυπτά» και χρησιμοποιεί έννοιες όπως «αντικείμενα» τονίζοντας την κυριολεκτική φύση των υλικών που χρησιμοποιεί. Για να δώσει ακόμη μεγαλύτερη έκφραση στην μη γλυπτική υπόσταση των «νέων αντικειμένων» τις περισσότερες φορές ζωγραφίζει τα αντικείμενά του προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να υποδείξει πως δεν ανήκουν ούτε στον χώρο της γλυπτικής αλλά ούτε και της ζωγραφικής και ότι είναι ένα νέο είδος τέχνης. 

έργο του Robert Morris

Robert Morris

  

έργο του Robert Morris

Στο ίδιο μοτίβο και εξερευνώντας τα ίδια μορφολογικά χαρακτηριστικά στα έργα του κινείται και ο Αμερικανός καλλιτέχνης Robert Morris. Μόνο που ο Morris , σε αντίθεση με τον Judd, δεν αποποιείται τον όρο «γλυπτική» για τα έργα του αλλά αντίθετα τον χρησιμοποιεί στα κείμενά του. Γεννημένος το 1931 στο Κάνσας της Αμερικής, ο Morris, που ζει και εργάζεται στην Νέα Υόρκη, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες και θεωρητικούς του μινιμαλιστικού ρεύματος. 

Ο Morris κατασκευάζει μια σειρά γλυπτών με σημείο αναφοράς την πρακτική των κονστρουκτιβιστών.

Όπως και Judd, ο Morris εξερευνά τις σχέσεις των αντικειμένων με τον χώρο προσθέτοντας σε αυτή και την εμπειρία του θεατή εισάγοντας έτσι μια νέα έννοια. Τη σημασία της σχέσης του θεατή με τα γλυπτά και την ανθρώπινη κίνηση γύρω από τα έργα. Αναφέρεται σε μια εμπειρική αντίληψη της σύνθεσης και προσεγγίζει την τέχνη και ιδιαίτερα τη γλυπτική αναπτύσσοντας μια βαθύτερη σκέψη και θεωρία προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν μιλάμε ούτε για αντικείμενα, ούτε για μνημειακά έργα, ούτε για πίνακες ζωγραφικής αλλά για «γλυπτά» που γίνονται αντιληπτά από τον άνθρωπο μέσα από την εμπειρία των χωρικών ορίων του.

How Is This Art? or, What I Learned from Conceptual Art

Πηγή: http://www.moma.org/explore/inside_out/2015/02/27/five-for-friday-how-is-this-art-or-what-i-learned-from-conceptual-art

When you visit a modern art museum it can be easy to find yourself looking at a blank white canvas or a pile of bricks and wonder, “How is this art? Shouldn’t art be about something?” The problem of appreciating art is not limited to casual viewers. As an artist and employee at MoMA, I too can find it tough to relate to certain artworks. But the good news is that we can do more than just throw up our hands and ask for our money back. With a bit of imagination, we can make up our own ideas about an artwork and those stories may end up having more meaning to us than any art historical analysis.

I decided to ignore all the wall labels and history books and challenge myself to find personal meaning in five frustratingly hard-to-relate-to works in the Minimalism and Conceptual art galleries on MoMA’s fourth floor. Below are my impressions, but feel to share some of your own interpretations in the comments section.

Chill Out and Dream

Robert Ryman. Twin. 1966
Sometimes I pretend I’m the artist and ask myself, “What would I need to be feeling to make this?” A nearly all-white painting may be advocating that there isn’t an image that I’m in need of, but rather a lack of an image that I need most. Maybe this white painting is a reflection of my overbooked schedule and a longing for a life that’s a little less cluttered, a little calmer, and one that has plenty of space for my own imagination.

Keep It Simple 




















Carl Andre. Equivalent V. 1966–69
Why is this sculpture on the floor? Aren’t sculptures typically on pedestals? Ironically, the reason this pretentious looking sculpture is on the floor may suggest that art should be less pretentious and a bit more grounded. Okay, but why are the bricks neatly organized in the most boring way possible? If it’s not a prank on the viewer, then what is the message? Well, the sculpture reminds me of a building but with no mortar, windows, arches, or walls. Maybe it’s all about purity: no pedestal, no construction, no frills, just the most simple version of something with only the basic building blocks left on view. It may just be about keeping things simple.

Appreciate the Overlooked 




























Robert Ryman. Pace. 1984
This work is especially baffling. A board with two strings—Why? The board doesn’t look sturdy, the sting doesn’t seem strong, and there isn’t any color or form. It just seems to be outlining empty space from the floor to the board and from the wall to the strings. Maybe highlighting that particular bit of air is the point? It’s not so unusual to appreciate the size of a room or the proportions of a table. Maybe that bit of space is something to appreciate.

Take Extra Care during Life’s Transitions

Pino Pascali. Bridge. 1968
This sculpture immediately makes me think of two contrasting things: a rickety old bridge and a soft, warm hammock. To me bridges are symbols for transitions, and hammocks are symbols of love and comfort. It’s a reminder to take the time to give myself extra love, care, and comfort when I’m making big transitions.

Be Silly

Joseph Kosuth. Titled (Art as Idea as Idea) The Word “Definition”. 1966–68
Ha! It’s a definition of a definition. That’s funny (even if the artist didn’t mean it to be funny). But isn’t art only for important, serious topics? Well, maybe it’s important to be silly sometimes.

Εισαγωγή στη σύγχρονη τέχνη: αφηρημένος εξπρεσσιονισμός, pop art, μινιμαλισμός κ.α

Στο https://www.khanacademy.org/humanities/art-1010 μπορείτε να βρείτε (στα αγγλικά) άρθρα και βίντεο για μια σειρά καλλιτεχνών και κινημάτων της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης που επιχειρούν να αναλύσουν συγκεκριμένα έργα και κινήματα.

Για παράδειγμα, για τον αφηρημένο εξπρεσσιονισμό θα βρείτε πολλές πληροφορίες και βίντεο εδώ: https://www.khanacademy.org/humanities/art-1010/abstract-exp-nyschool

Για την pop art εδώ: https://www.khanacademy.org/humanities/art-1010/pop

Για τον μινιμαλισμό εδώ: https://www.khanacademy.org/humanities/art-1010/minimalism-earthworks

Δείτε και μόνοι σας ποια κατηγορία έργων σας ενδιαφέρει!